Er is een datum! Ik verdedig mijn proefschrift op 16 oktober om 15:00 uur in Leiden.

Meer informatie over de dag volgt, maar zet hem vast in je agenda!

Wiehoe! Mijn proefschrift is goedgekeurd!

Nu alleen nog even verdedigen...

Dat is pas poezie...

Vandaag viert de katholieke kerk het feest van Corpus Cristi, oftewel Sacramentsdag. Het is ook de 10de verjaardag van de sacramentsprocessie door Amsterdam vandaag (http://www.olvkerk.nl/processie_2013.pdf). 

Als dichter hou ik vooral veel van de hymne Lauda Sion die vandaag in de liturgie gebeden of gezongen wordt. Deze is gecomponeerd door de Heilige Thomas van Aquino, en bevat volgens mij alles wat van een gedicht verwacht mag worden. Ten eerste is er een zeer heldere en klare verwoording van het geloofsmysterie van de Eucharistie, in bijna al zijn aspecten, zoals van de Heilige Thomas verwacht mag worden. Qua vorm heeft het een helder metrum (4 jamben per regel) en een helder rijmschema - aabccb, dat aan het einde 'oploopt' naar aaabcccb en aaaabccccb. Hij zoekt ook regelmatig inhoudelijk het 'poëtisch contrast' dat uit de inhoud naar voren komt, bijvoorbeeld dat bij het breken van het brood de gehele Christus in beide stukken van de hostie aanwezig blijft (al is dit contrast consistenter doorgevoerd in bijvoorbeeld het Adoro te Devote, ook van zijn hand). 

Al met al een prachtige hymne die vanwege de zeer precieze manier van opschrijven helaas veel verliest in de vertaling. Dus genieten voor de latinisten!

Latin text

English version

Lauda Sion Salvatórem Lauda ducem et pastórem In hymnis et cánticis. Quantum potes, tantum aude: Quia major omni laude, Nec laudáre súfficis. Laudis thema speciális, Panis vivus et vitális, Hódie propónitur. Quem in sacræ mensa cœnæ, Turbæ fratrum duodénæ Datum non ambígitur. Sit laus plena, sit sonóra, Sit jucúnda, sit decóra Mentis jubilátio. Dies enim solémnis ágitur, In qua mensæ prima recólitur Hujus institútio. In hac mensa novi Regis, Novum Pascha novæ legis, Phase vetus términat. Vetustátem nóvitas, Umbram fugat véritas, Noctem lux elíminat. Quod in cœna Christus gessit, Faciéndum hoc expréssit In sui memóriam. Docti sacris institútis, Panem, vinum, in salútis Consecrámus hóstiam. Dogma datur Christiánis, Quod in carnem transit panis, Et vinum in sánguinem. Quod non capis, quod non vides, Animósa firmat fides, Præter rerum ordinem. Sub divérsis speciébus, Signis tantum, et non rebus, Latent res exímiæ. Caro cibus, sanguis potus: Manet tamen Christus totus, Sub utráque spécie. A suménte non concísus, Non confráctus, non divísus: Integer accípitur. Sumit unus, sumunt mille: Quantum isti, tantum ille: Nec sumptus consúmitur. Sumunt boni, sumunt mali: Sorte tamen inæquáli, Vitæ vel intéritus. Mors est malis, vita bonis: Vide paris sumptiónis Quam sit dispar éxitus. Fracto demum Sacraménto, Ne vacílles, sed memento, Tantum esse sub fragménto, Quantum toto tégitur. Nulla rei fit scissúra: Signi tantum fit fractúra: Qua nec status nec statúra Signáti minúitur. Ecce panis Angelórum, Factus cibus viatórum: Vere panis fíliórum, Non mittendus cánibus. In figúris præsignátur, Cum Isaac immolátur: Agnus paschæ deputátur Datur manna pátribus. Bone pastor, panis vere, Jesu, nostri miserére: Tu nos pasce, nos tuére: Tu nos bona fac vidére In terra vivéntium. Tu, qui cuncta scis et vales: Qui nos pascis hic mortales: Tuos ibi commensáles, Cohærédes et sodales, Fac sanctórum cívium. Amen. Allelúja.

Sion, lift up thy voice and sing: Praise thy Savior and thy King, Praise with hymns thy shepherd true. All thou canst, do thou endeavour: Yet thy praise can equal never Such as merits thy great King. See today before us laid The living and life-giving Bread, Theme for praise and joy profound. The same which at the sacred board Was, by our incarnate Lord, Giv'n to His Apostles round. Let the praise be loud and high: Sweet and tranquil be the joy Felt today in every breast. On this festival divine Which records the origin Of the glorious Eucharist. On this table of the King, Our new Paschal offering Brings to end the olden rite. Here, for empty shadows fled, Is reality instead, Here, instead of darkness, light. His own act, at supper seated Christ ordain'd to be repeated In His memory divine; Wherefore now, with adoration, We, the host of our salvation, Consecrate from bread and wine. Hear, what holy Church maintaineth, That the bread its substance changeth Into Flesh, the wine to Blood. Doth it pass thy comprehending? Faith, the law of sight transcending Leaps to things not understood. Here beneath these signs are hidden Priceless things, to sense forbidden, Signs, not things, are all we see. Flesh from bread, and Blood from wine, Yet is Christ in either sign, All entire, confessed to be. They, who of Him here partake, Sever not, nor rend, nor break: But, entire, their Lord receive. Whether one or thousands eat: All receive the self-same meat: Nor the less for others leave. Both the wicked and the good Eat of this celestial Food: But with ends how opposite! Here 't is life: and there 't is death: The same, yet issuing to each In a difference infinite. Nor a single doubt retain, When they break the Host in twain, But that in each part remains What was in the whole before. Since the simple sign alone Suffers change in state or form: The signified remaining one And the same for evermore. Lo! bread of the Angels broken, For us pilgrims food, and token Of the promise by Christ spoken, Children's meat, to dogs denied. Shewn in Isaac's dedication, In the manna's preparation: In the Paschal immolation, In old types pre-signified. Jesu, shepherd of the sheep: Thou thy flock in safety keep, Living bread, thy life supply: Strengthen us, or else we die, Fill us with celestial grace. Thou, who feedest us below: Source of all we have or know: Grant that with Thy Saints above, Sitting at the feast of love, We may see Thee face to face. Amen. Alleluia.

Kunt u mij de weg naar Pinksteren vertellen meneer?

Wat is Pinksteren eigenlijk? Voor veel mensen in ons land is dat een grote vraag, voor weinigen een weet. Als ze dan horen dat het over de Heilige Geest gaat, wordt het vraagteken alleen maar groter: wie of wat is dat dan? Deze vraag doet bij mij een andere vraag reizen: waarom is het voor veel mensen eigenlijk zo moeilijk om de Heilige Geest te leren kennen? Dit stukje is een zoektocht naar het antwoord op deze vraag in drie etappes, die leiden via een rationalistisch geïnspireerde roman, een boeddhistisch standbeeld, en Christelijk boekje.

De lessen van mevrouw Lohmark

De zoektocht begint bij een roman die ik laatst heb gelezen omdat mijn zus me die cadeau gaf op mijn verjaardag. Het is geschreven door Judith Schalansky, heet 'De lessen van mevrouw Lohmark' en gaat over mevrouw Lohmark, een lerares biologie in de oud-DDR, die er een nogal 'biologistisch' wereldbeeld op nahoudt. In de roman worden de laatste jaren van haar docentschap beschreven, vanuit haar eigen perspectief. Al haar gedachten bij alles wat er gebeurt staan op papier. Om een voorbeeldje te geven hierbij een scene waarin mevrouw Lohmark na school haar buurman Hans ontmoet, die de hele dag alleen thuis zit.

  Hans: 'En ik haal geen stomme streken uit.' Iets nalaten als verdienste. Wat- eerzaam. —Maar nu was het genoeg, Ze wilde gaan.

 'Wacht even.'

 Hij bukte, aaide de kat en raapte iets op.

Een losse verroeste schroef. Hij woog hem even, gooide hem in de lucht, ving hemweer op en opende zijn hand.

'Ha‚ zie je, die kan ik nog een keer gebruiken.' Hij stopte hem in de zak van zijn verkreukelde spijkerbroek. Hij was blij. Zijn dag was gered. Hij had een goede vangst gedaan, die hij zijn hol in zou slepen, bij alle andere dingen die hij ooit nog een keer kon gebruiken. In zijn reservemagazijn. Een reserveleven. Gelukskind. De zielenpoot.

'Een mooie dag nog, Hans.'

Hij had zijn portie gehad

'Ik vind het leuk als je mijn naam zegt. Dat doet goed. Gebeurt niet vaak.' Hij kneep zijn ogen tot spleetjes.

'Weet je, er is niemand die met je praat. Er wordt gewoon niet meer met elkaar gepraat.'

Hij bedoelde natuurlijk zichzelf. Hij kon het niet laten. Nam je hele hand als je hem je pink gaf. Maar nu dan echt.

Ze liet hem staan. Dat was hij gewend.

  Je ziet in dit stukje dat Lohmark continu haar oordeel klaar heeft over alles wat Hans doet, en in dit geval ook de nood van haar eenzame buurman niet erg belangrijk vind.

Volgens mij zijn dit twee belangrijke kenmerken van het westers rationalisme. Een rationalist loopt de hele dag opgenomen in zijn eigen gedachtewereldje. Juist daardoor staat hij minder open voor de noden van de mensen om zich heen, voor relaties met anderen. We zullen zo zien waarom dat een groot obstakel is op de weg naar Pinksteren.

Een Iohan

Maar eerst het andere extreem. Toen ik laatst op bezoek was in het nieuwe Rijksmuseum (zoals ik al eerder schreef, zeer de moeite waard) zag ik in de Aziatische sectie dit beeld van een Iohan staan. Het is een beeld van een volgeling van Buddha die de Buddistische staat van volmaaktheid heeft bereikt. Hij luistert naar de Soetra, een geschrift dat de leer van Buddha overbrengt.

  Ik vind het een mooi beeld, omdat het inderdaad een mooie weergave is van het Boeddhistisch ideaal. De Iohan straalt beheerstheid uit, iemand die echt aandacht kan hebben voor waar hij naar luistert. Het contrast met de rationalist met ronddolende gedachten is groot. De Iohan is gecentreerd op zichzelf en op het luisteren naar de Soetra. Hij is niet iemand die continu oordeelt, en hij heeft veel getraind om zich innerlijk te kunnen beheersen.

  Veel mensen in onze streken hebben in de laatste tijd dan ook oosterse filosofieën omarmd om vrijer te worden van die innerlijke onrust die het westers rationalisme meebrengt. Dat is begrijpelijk, maar op een of andere manier zwakt dat toch weer wat af; het is enigszins teleurstellend gebleken. En het heeft zeker niet tot een nieuw Pinksteren geleid. Waarom niet?

Kom, Heilige Geest

Dit brengt me naar het eigenlijke Pinksteren. Voor wie het niet weet: met Pinksteren vieren we de komst van de Heilige Geest. Deze komt na de wederopstanding en hemelvaart van Jezus over de Apostelen die samen met Maria op Hem wachten. De Apostelen zijn angstig opgesloten in een binnenkamer, maar krijgen met Pinksteren opeens de innerlijke kracht en inspiratie om te vertellen over wat hen is overkomen, in het openbaar, en zelfs in talen die niet hun eigen talen zijn. Duizenden mensen bekeren zich die dag tot het Christendom, waarvan de bovennatuurlijke oorsprong volledig duidelijk te zien is. Dit is het verhaal, zoals het staat beschreven in de Handelingen van de Apostelen.

  Na hemelvaart: "Toen ze de stad binnenkwamen, gingen ze naar de bovenzaal waar ze gewoonlijk verbleven: Petrus, Johannes, Jakobus en Andreas, Filippus en Tomas, Bartolomeüs en Matteüs, Jakobus van Alfeüs, Simon de Zeloot en Judas van Jakobus. Zij bleven allen trouw en eensgezind in gebed, samen met de vrouwen, met Maria, de moeder van Jezus, en zijn broers. (...)

  "Toen de dag van Pinksteren aanbrak, waren zij allen op één plaats bijeen. Plotseling kwam er uit de hemel een geraas alsof er een hevige wind opstak, en het vulde heel het huis waar zij waren. Er verschenen hun vurige tongen, die zich verspreidden en zich op ieder van hen neerzetten. Zij raakten allen vol van heilige Geest en begonnen te spreken in vreemde talen, zoals de Geest hun ingaf.

    Nu woonden er in Jeruzalem vrome Joden, afkomstig uit ieder volk onder de hemel. Toen dat geluid opkwam, liep de menigte te hoop en raakte in verwarring, omdat iedereen hen in zijn eigen taal hoorde spreken. Ze stonden versteld en vroegen zich verwonderd af: 'Maar dat zijn toch allemaal Galileeërs die daar spreken! Hoe is het dan mogelijk dat ieder van ons de taal van zijn geboortestreek hoort? Parten en Meden en Elamieten, en bewoners van Mesopotamië, Judea en Kappadocië, Pontus en Asia, Frygië en Pamfylië, Egypte en het Libische gebied bij Cyrene, en hier woonachtige Romeinen, Joden en proselieten, Kretenzen en Arabieren, wij horen hen in onze eigen taal spreken over de grote daden van God.'"

Het boekje dat ik ieder jaar gebruik om me op Pinksteren voor te bereiden heet 'Kom Heilige Geest' van Javiera del Valle. Zij was een zeer eenvoudige vrouw, een naaister, die door haar intieme omgang met de Heilige Geest ver is doorgedrongen tot de diepste mysteries van God. Het is geschreven voor mensen die al overtuigd Christen zijn, en graag willen groeien in de omgang met de Heilige Geest.

  Één van de adviezen die zij geeft is de onthechting van het eigen ik – de eigen oordelen, gedachten, gevoelens, om meer ruimte te laten aan de inwoning van God in onze ziel. In eerste instantie kan dat een beetje lijken op wat de Iohan doet. Hij probeert immers ook zijn eigen gedachten en gevoelens onder controle te krijgen om innerlijke rust en uiteindelijk het nirvana te bereiken. Maar toch is er een heel belangrijk verschil.

  Al zijn het rationalisme, met zijn continu rondvliegende gedachten, en de innerlijke rust van de Iohan ver van elkaar verwijderd, ze hebben ook één ding gemeen. Uiteindelijk zijn ze gericht op het 'IK'. De rationalist is steeds bezig met ZIJN gedachten, de Iohan met ZIJN geestelijke perfectie. En juist dat is het grootste obstakel voor een nieuw Pinksteren. Niet voor niets wachten de apostelen SAMEN op Pinksteren. SAMEN ook met Maria volharden ze in gebed, en het gebed is een gesprek met God. Het is niet hun eigen innerlijke rust die voorop staat, maar de relatie: de relatie met anderen, de relatie met God. Het Christendom gaat ten diepste over relaties, relaties van liefde. En dat is altijd weer nieuw.

De weg naar Pinksteren

Om af te sluiten kom ik terug op de vraag waarmee ik begon: " waarom is het voor veel mensen eigenlijk zo moeilijk om de Heilige Geest te leren kennen?" Ik hoop dat het antwoord duidelijker is geworden. Veel mensen die het westers rationalisme hebben geërfd hebben, zoals ik ook, moeite om niet steeds bezig te zijn met hun eigen gedachten. Als mensen daar moe van worden, zoeken ze vooral ook naar hun eigen rust, misschien met behulp van oosterse filosofieën. Maar voor een intiemere omgang met de Heilige Geest is een ommekeer nodig, een 'bekering' in de diepste zin: namelijk in eerste instantie alles doen uit liefde voor God en voor de anderen. Voor alles moeten we God voorop, de anderen daarna, en onszelf op de derde plaats zetten.

  Makkelijk is het niet, maar moeilijk is dit ook niet. Het is een kwestie van willen willen. Als we willen Liefhebben, komt de Heilige Geest en schenkt ons de Liefde die we nodig hebben om het écht te doen. Al ben ik er zelf nog niet, ik heb wel al gemerkt dat God me al veel stappen die richting op heeft geholpen. Dus doe je best, en God doet de rest.

Waarom neemt Gandalf Bilbo de Hobbit mee?

Gisterenavond hebben we de Hobbit gekeken. Het is een leuke film, met aan het einde wel een wat hoog Indiana-Jones gehalte. Maar zeker erg vermakelijk.

Mijn favoriete citaat uit de film komt niet in het boek voor, al is het denk ik wel in Tolkien's geest. Het is Gandalf's uitleg aan Lady Galadriël over de reden waarom hij Bilbo heeft meegenomen op de tocht.

"Saruman believes that it is only great power that can hold evil in check. But that is not what I found. I found that it is the small things, everyday deeds of ordinary folk, that keeps the darkness at bay. Simple acts of kindness and love."

Dit lijkt me een goede weergave van het thema van de film, een thema waar ik me helemaal in kan vinden.

Wil je iets weten over baby's?

Dit kiekje is gisteren genomen toen ik op bezoek was bij mijn zus. We waren even aan het kijken naar de internetpresentatie van haar bedrijf - babykennis. 

Ze heeft al een mooie website opgezet: http://www.babykennis.nl/  

Met haar bedrijfje geeft ze trainingen aan zorgverleners (kraamzorg, verloskundigen, pedagogisch medewerkers van een kinderdagverblijf) om meer inzicht te geven in de hechting tussen ouders en kind. Minke is naast orthopedagoog ook Infant Mental Health (IMH) specialist, dus ze heeft over dit onderwerp heel wat interessante dingen te vertellen. 

Dit is wat ze aanbied: http://www.babykennis.nl/aanbod.html

Ik hoop dat jullie er wat aan hebben...

Oranje tulpen in Boston!

Deze foto stuurde een Amerikaanse vriend van me:

http://500px.com/photo/32750605

Koningsdag in het Vondelpark

Het is een gezellig feest vandaag in het Vondelpark. Waarschijnlijk zijn de scènes overal in Nederland hetzelfde vandaag, maar hier een paar kiekjes. 

De hoedjes.

Een landschapje met een sliert oranje mensen.

De brug, op zijn Amsterdams.

De polietieagenten te paard naast het Rijksmuseum waren vandaag een gewild fotoobject...

De geboorte van het genre Koningslied...

Vanochtend las ik dat het oorspronkelijke koningslied toch gaat worden gebruikt.

http://www.nrc.nl/nieuws/2013/04/22/het-terugtrekken-van-het-koningslied-is-nu-toch-weer-teruggetrokken/

Grappig genoeg zijn er inmiddels behoorlijk wat mensen zoals ik geïnspireerd geraakt om hun eigen koningslied te schrijven, zodat we inmiddels te maken hebben met het 'genre koningslied'. Ik heb de mijne dan ook maar omgedoopt tot 'Een Koningslied'. 

Ik hoop nog steeds dat het iemand lukt er een melodie op te componeren...

Een tekst voor het Koningslied, poging twee

Aangezien de eerste tekst van het koningslied op veel kritiek stuitte heb ik een voorstel voor een nieuwe tekst. Mijn doelstelling is om een tekst met meer inhoud te schrijven, zowel qua vorm als qua onderwerp. 

Wat betreft de vorm is dit gedicht een  'Ballade Royale', wat me een passende versvorm leek voor deze gelegenheid. Deze versvorm heeft als rijmschema 4x ababbcC, waarbij de hoofdletter C staat voor een integraal herhaalde regel (met eventueel minimale variaties). Het metrum is over het algemeen vijf jamben, ik heb de vrijheid genomen daar vier jamben van te maken.

Wat inhoud betreft bestaat het gedicht uit vier strofen. Het eerste is een verwelkoming, het tweede een reflectie op het ludieke aspect van koning Willem Alexander als persoon, het derde een reflectie op zijn rol in onze maatschappij, en het vierde een afsluitende aanmoediging. Alle vier de strofes eindigen met een referentie naar het geloof dat ons koningshuis kenmerkt.

Ik hoop hiermee te hebben beantwoord aan de roep van de Nederlanders over een meer inhoudelijk lied. Het moet nog op muziek gezet worden, ik hoop dat een componist hier inspiratie uit kan putten.

Een Koningslied

                                                                                                voor koning Willem Alexander

Wees welkom, koning van ons land,
Dat zingen wij nu met elkaar,
Dat zing ik bij mijn vol verstand,
Dat zing ik, ja, mijn wens is waar,
En is daarna het zingen klaar,
Dan vraag ik God zijn rijkste zegen,
Dat Hij u bij sta op uw wegen.

De glimlachkoning bent u, want,
Heeft u een kans, een halve maar,
Dan toont u uw ludieke kant,
Volledig in het openbaar.
Het heeft een kwetsbaarheidsgevaar,
Maar toont de mens, om hulp verlegen;
Dat Hij u bij sta op uw wegen.

Toch heeft u plichten aan uw stand,
U heeft een functie, echt en zwaar:
U geeft de eenheid, het verband,
Want eer, geweten, is niet raar,
Wanneer u zegt: denkt aan elkaar.
Zo kan uw voorbeeld ons bewegen.
Dat Hij u bij sta op uw wegen.

Dus is er crisis, is er brand,
Raak sympathiek de juiste snaar,
Licht met principes niet de hand,
En blijf steeds in Gods liefde daar
In 't korenveld de sterke aar.
Vertrouw dan steeds in voor en tegen,
Dat Hij u bijstaat op uw wegen.

Daan van Schalkwijk

22/4/2013

Finding your Voice in the Knowledge Worker Age

Another book I have been reading recently is the 8th Habit by Stephen Covey.

Although it may sound a bit cheap to first write a book about the 7 habits of highly effective people, and then go on to write a book about the 8th habit, I think his subtitle (from effectiveness to greatness) makes sense. 

The key of this book is finding your 'Voice' and helping people to find theirs.

What he means by this is explained in this youtube video.

If you are interested, you can find the The 8th Habit: From Effectiveness to Greatness here.

In het Nederlands is het boek ook hier te krijgen.

.

A Vocation to Write - Flannery O'Connor

I have recently read a book by the American writer Flannery O'Connor, titled Mystery and Manners: Occasional Prose. It was recommended to me by Father John Wauck from the PUSC, when I told him I was interested in learning a bit more about writing fiction.

Flannery O'Connor was born in Savannah, Georgia, in 1925. She died young, at the age of 39. She had a very peculiar fictional vocation - she writes about human misfits, who through an unfortunate (often violent) turn of events run up against the limits of human vision. She was a lady of profound faith, and she especially writes about her Southern country where the (often protestant) faith is very much a part of daily life. From a friend of mine who is a Southener I have understood that many of the things she writes about are very funny, because they are so recognizable. For a foreigner, this element of her work is somewhat harder to grasp, unfortunately.

Still, for someone interested in fiction writing this book is quite worthwhile. O'Conner has taught me the importance of concrete particulars in fiction. She also writes interesting things about the vocation of the writer, like the following passage.

"(…) it is the peculiar burden of the fiction writer that he has to make one country do for all and that he has to evoke that one country through the concrete particulars of a life that he can make believable.

            This is first of all a matter of vocation, and a vocation is a limiting factor which extends even to the kind of material that the writer is able to apprehend imaginatively. The writer can choose what he writes about but he cannot choose what he is able to make live, and so far as he is concerned, a living deformed character is acceptable and a dead whole one is not. The Christian writer particularly will feel that whatever his initial gift is, it comes from God; and no matter how minor a gift it is, he will not be willing to destroy it by trying to use it outside its proper limits."

So if you are interesting in fiction writing, Flannery O'Connor's Mystery and Manners is a read worth while.

Het Nieuwe Rijks - een eerste indruk

Vlakbij het museumplein wonen heeft zo zijn voordelen. Zaterdag ben ik om 6 uur in de rij gaan staan voor het rijksmuseum, binnen een half uur waren we binnen. Ik vond het prachtig.

Ik heb wat fototjes geschoten met mijn zeer oude palm, die geven hieronder een indruk. Het is zeer de moeite waard, Kuijpers komt helemaal tot zijn recht.

Poor and detached - not addicted

I have just started to read a book called Addiction and Grace: Love and Spirituality in the Healing of Addictions by Gerald G. May. Although I am in the second chapter, it makes a good impression. I am reading it mainly because I am thinking about writing something about Cardiovascular Disease, Life Style Change, virtue ethics, and spirituality. This is one of the most similar books I have found.

One nice passage that I found was the following (p14):

"Detachment is the word used in spiritual traditions to describe freedom of desire. Not freedom from desire, but freedom of desire. Of all the concepts we will be discussing, detachment is the most widely misunderstood. For centuries, people have distorted its meaning, mistakenly assuming that detachment devalues desire and denies the potential goodness of the things and people to which one can become attached. Thus detachment has come to be associated with coldness, austerity, and lack of passion. This is simply not true. An authentic spiritual understanding of detachment devalues neither desire nor the objects of desire. Instead it 'aims at correcting one's own anxious grasping in order to free oneself for committed relationship to God.' (Ref: Wakefield, The Westminster Dictionary of Christian Spirituality, 1983, p111) According to Meister Eckhard, detachment "enkindles the heart, awakens the spirit, stimulates our longings, and shows us where God is…' "

In this passage I recognize the spirit of poverty that people try to live in Opus Dei - loving the world, but always aimed at God first. 

Begrafenis van Meneer Steinkamp

Afgelopen vrijdag was de begrafenis van Meneer Steinkamp, de priester die het Opus Dei in Nederland is begonnen.

Persoonlijk heb ik veel aan hem te danken, hij heeft me op meerdere gelegenheden met goede raad (en zijn altijd goede humeur) bijgestaan. 

Op de website van het Opus Dei staat een mooi stukje. (http://www.opusdei.nl/art.php?p=52941) De foto vind ik ook erg goed gelukt. Dat was typisch de uitdrukking van meneer Steinkamp voordat hij één of andere geestige opmerking ging maken. 

We vertrouwen erop er een voorspreker in de hemel bij te hebben. Meneer Steinkamp, bedankt voor alles!

Wat is de macht van de Paus?

De afgelopen tijd rondom de Pauskeuze is er nogal wat te doen geweest rondom de vermeende 'machtsstrijd' in het Vaticaan. Dat doet de vraag rijzen: wat is de macht van de Paus eigenlijk? In zijn preek van de inauguratiemis geeft Paus Franciscus daarop het volgende antwoord.

Today, together with the feast of Saint Joseph, we are celebrating the beginning of the ministry of the new Bishop of Rome, the Successor of Peter, which also involves a certain power. Certainly, Jesus Christ conferred power upon Peter, but what sort of power was it? Jesus' three questions to Peter about love are followed by three commands: feed my lambs, feed my sheep. Let us never forget that authentic power is service, and that the Pope too, when exercising power, must enter ever more fully into that service which has its radiant culmination on the Cross. He must be inspired by the lowly, concrete and faithful service which marked Saint Joseph and, like him, he must open his arms to protect all of God's people and embrace with tender affection the whole of humanity, especially the poorest, the weakest, the least important, those whom Matthew lists in the final judgment on love: the hungry, the thirsty, the stranger, the naked, the sick and those in prison (cf.Mt 25:31-46). Only those who serve with love are able to protect!

(Bron: http://www.vatican.va/holy_father/francesco/homilies/2013/documents/papa-francesco_20130319_omelia-inizio-pontificato_en.html)

Waarom heet de Paus Franciscus?

In een audientie met mensen uit de media legt Paus Franciscus zijn naam uit.

Some people wanted to know why the Bishop of Rome wished to be called Francis. Some thought of Francis Xavier, Francis De Sales, and also Francis of Assisi. I will tell you the story. During the election, I was seated next to the Archbishop Emeritus of São Paolo and Prefect Emeritus of the Congregation for the Clergy, Cardinal Claudio Hummes: a good friend, a good friend! When things were looking dangerous, he encouraged me. And when the votes reached two thirds, there was the usual applause, because the Pope had been elected. And he gave me a hug and a kiss, and said: "Don't forget the poor!" And those words came to me: the poor, the poor. Then, right away, thinking of the poor, I thought of Francis of Assisi. Then I thought of all the wars, as the votes were still being counted, till the end. Francis is also the man of peace. That is how the name came into my heart: Francis of Assisi. For me, he is the man of poverty, the man of peace, the man who loves and protects creation; these days we do not have a very good relationship with creation, do we? He is the man who gives us this spirit of peace, the poor man … How I would like a Church which is poor and for the poor! Afterwards, people were joking with me. "But you should call yourself Hadrian, because Hadrian VI was the reformer, we need a reform…" And someone else said to me: "No, no: your name should be Clement". "But why?" "Clement XV: thus you pay back Clement XIV who suppressed the Society of Jesus!" These were jokes. I love all of you very much, I thank you for everything you have done. I pray that your work will always be serene and fruitful, and that you will come to know ever better the Gospel of Jesus Christ and the rich reality of the Church's life. I commend you to the intercession of the Blessed Virgin Mary, Star of Evangelization, and with cordial good wishes for you and your families, each of your families. I cordially impart to all of you my blessing. Thank you.

(Bron: http://www.vatican.va/holy_father/francesco/speeches/2013/march/documents/papa-francesco_20130316_rappresentanti-media_en.html)

De eerste homilie van Paus Fanciscus

Paus Franciscus heeft zijn eerste homilie uitgesproken in de Mis 'voor de Kerk' in de Sixtijnse kapel met de kardinalen na zijn uitverkiezing. 

Zijn boodschap: we moeten op tocht gaan, bouwen en belijden, met het kruis op onze schouders.

http://www.vatican.va/holy_father/francesco/homilies/2013/documents/papa-francesco_20130314_omelia-cardinali_en.html 

De laatste toespraak...

De laatste toespraak van Benedictus XVI is helemaal in stijl en een mooie afsluiting van een indrukwekkend pontificaat. Hier een (ietwat ingekorte) versie:

http://www.mercatornet.com/articles/view/testimony_to_a_great_trust

Benedictus, bedankt voor alles!

Ik hoorde zojuist dat de Paus heeft bekend gemaakt dat hij eind deze maand zal terugtreden. Zijn toespraak is hier te vinden:

http://en.radiovaticana.va/news/2013/02/11/pope_benedict_xvi_announces_his_resignation_at_end_of_month/en1-663815

Benedictus XVI heeft voor de kerk de laatste jaren erg veel betekend, en voor mij persoonlijk ook. Hij heeft ontzettend veel gedaan en geschreven. Om een indruk te krijgen, zie dit youtube filmpje "Do you know pope Benedict?"

Het wordt wat met het proefschrift...

Dit weekend heb ik me opgesloten om mijn proefschrift af te ronden. En de nieuwe versie ligt bij mijn promotor, hopen dat het dit keer goed is!

Een eerste indruk van mijn proefschrift kun je hier krijgen.

Veel leesplezier :)